ΕΠΤΑ ΠΕΠΛΑ

 

Επτά τα πέπλα τόσοι κι οι καημοί

που στοίχειωσαν τα μέσα μου ερείπια.

Σα κύμα η πλησμονή φουσκώνει, χάνεται

ξεπλένοντας δυσοίωνα ενύπνια.

 

Τρελό το πρώτο αηδόνι, ενοχλεί

τις νύχτες μου. Κερί στάζω, ξοφλάει.

Μονάχα ενός λεπτού σιγή και άξαφνα,

ο Μέγας Παν καλάμι αχολογάει.

 

Στα φιλιατρά τοκίζω τον καιρό,

στα γκρέμνα στήνω γέφυρες. Αρνιέμαι

αιώνων καταισχύνη, βίο ανέραστο

και δείλι με τον Πλάτωνα τα λέμε.

 

Επτά τα πέπλα, γύμνια Βιβλική,

Σαλώμη μ΄ιδρωμένο εφηβαίο,

στα χέρια της αφήνω το κεφάλι μου,

απ΄τον στραβό μακραίνοντας Θηβαίο.