Καλοκαίρι και καταχνιά

 

Το καλοκαίρι σάπιζε θαρρείς

να το ΄χανε ξεχάσει σε καφάσι

μαζί με τις ντομάτες τις απούλητες.

Ωχρή η Εκάτη όδευε προς χάση.

 

Οι θάλασσες βογκούσαν σκυθρωπές,

τη θλίψη τους ξεσπώντας στα καΐκια.

Αστάρωτες οι νύχτες ξεφλουδίζανε

αστριά και πυρπολούσαν τ΄ αρμυρίκια.

 

Κι αλλοίμονο εγώ, σποδός και γη

με τσέπες τρύπιες, βρώμικο μανδύα,

κατάκλειστους θωρώντας τους ορίζοντες,

τη μνήμη αμαύρωνα του Καββαδία.

 

Να ζω δεν είχα λόγους κι αφορμές.

Όλα με σπρώχναν στου κακού τη σκάλα.

Σαν αχινός ο ήλιος κυκλοδίωκτος,

συμπόνια δεν μου έδειχνε μια στάλα.

 

Το καλοκαίρι σάπιζε και πριν

αρθρώσω στα γκαρσόνια,<<φέρτε μπύρες>>,

γυμνό με παρασύραν μπρος στα πόδια του,

θανάτου ηλεκτρικοί ανεμιστήρες.