Άγριος ο  Θεός

 

Ανοίγουν του ουρανού τα παραθύρια

και ξεπροβάλουν γνώριμοι νεκροί,

στρατιώτες του θανάτου, παλιοσείρια,

βαράνε κουδουνάκια σα λεπροί.

 

-Μακριά απ΄εμάς και μείς μακριά σας πάντα,

εγκλωβισμένοι μες΄το παρελθόν,

μια βόλτα ίσα, γύρω στη βεράντα

κι ύστερα με μια στάμπα <<απελθών>>,

 

γραμμή για των Μακάρων τα πεδία

στη θαλπωρή την άγρια του Θεού,

ανάλγητοι, στυφοί χωρίς αιδοία,

αθύρματα ενός Όντος Κραταιού

 

που ξέρει τη προπαίδεια του πόνου,

στα δάχτυλα να παίζει. Κυνικά,

αθώος να δηλώνει κάθε φόνου:

<<Τέτοια  Εγώ; Ιησούς Χριστός νικά>>.