ΑΘΗΝΑ  (Με τον τρόπο της ΠΡΕΒΕΖΑΣ του Καρυωτάκη)

Θάνατος είναι οι πάπιες που χτυπιούνται
στου Εθνικού του κήπου τα χαλίκια,
θάνατος, οι γυναίκες π΄αγαπιούνται
έχοντας φάει σουβλάκια με τζατζίκια.

Θάνατος οι στενοί, ανήλιαγοι δρόμοι,
Κολοκοτρώνη, Γκούρα, Μακρυγιάννη.
Το Μέγαρον, τριγύρω οι άστεγοι κι ακόμη,
χοντρή που στα Mac Donalds, κόρτε κάνει.

Θάνατος ο τροχονόμος που ξηλώνει
με κατσαβίδι αράδα πινακίδες,
θάνατος ο ΄Αη-Βασίλης με το πόνυ
το δέντρο το καμένο, οι ελπίδες.

Αποφορά στου Ψυρρή και στου Στρέφη,
τις Κυριακές την βγάζουμε μπουκάλα.
Νούμερα μάτσο σε όλα τα μεγέθη
και φίλε πρώτοι εμείς τα πιο μεγάλα.

Θάνατος είναι η σκόνη που αιωρείται
σ΄ενός λεχρίτη ήλιου την ακτίνα.
Θάνατος και του ψάλτη το αινείτε
νύχτα του Πάσχα σε μια άδεια Αθήνα.

Θάνατος είναι οι μαύροι που πουλάνε
τσάντες κι ομπρέλες στην Ακαδημίας,
θάνατος και οι γέροι που ρουφάνε
τον ύστατο καφέ μιας μέρας κρύας..


Περπατώντας αργά στο Καλαμάκι,
ΥΠΑΡΧΩ λες κι΄ας τό΄πε ο Καζαντζίδης,
φτάνουν καΐκια φίσκα μαριδάκι,
μισό κιλό ψωνίζει ο Θουκυδίδης.

Αν τουλάχιστον μέσα στους γελοίους
αυτούς, ένας επέθαινε από βλακεία,
άγρια καυλωμένοι με ρυθμούς οικείους
θα τραβούσαμε ομάδι μαλακία.