Αδάμαστη ψυχή μου

 

Αδάμαστη ψυχή μου σκοτεινή,

πως γύρισαν του κόσμου τα ρολόγια

μεσάνυχτα; Το φάντασμα του Goya

στην Έδρα δες, ξερνάει τη Ποινή.

 

Παρασκευή Μεγάλη κοινωνώ

το Aίμα μου μαζί με τ΄άγιο Σώμα,

Αθήνα ρημαγμένη, mamma Roma,

περάσατε τριχιά στον Εγγονό.

 

Άδικος Λόγος. Κόκκινες γραμμές

δεν έβαλα ποτές μου. Πανηγύρια

περπάτησα πατώντας σε ποτήρια

σπασμένα κι αναμνήσεις ιταμές.

 

Αδάμαστη ψυχή μου πριν κριθείς,

των Δικαστών κουρέλιασε τη φόδρα.

Ίσα στα μάτια τήραξε τη Κόμπρα

κι άιντες σιγά-σιγά να κοιμηθείς.