Walking dead

 

Στη πόλη αυτή σαπίζει το φεγγάρι

και ρίχνει τα κομμάτια του σα φύλλα.

Πάρε μου χρόνε την ανατριχίλα,

το φίδι, τον σκορπιό και δώσε χάρη.

 

Σεργιάνι στα σοκάκια βγαίνω πάλι,

την Τέταρτη σφυρίζοντας του Μάλερ,

και σαν δεν έχω κέφια Stabat Mater,

ωραία φωτισμένος λες ποστάλι.

 

Στις λέξεις πια δεν κρύβονται αγρίμια.

Αράχνες χήρες γέμισε η πλάση.

Ποιος νοιάζεται στ΄ αλήθεια να γεράσει

και να ψοφήσει μεσ΄τα καλντερίμια;

 

Αλισβερίσι ο βίος του αντάρτη.

Συντρόφια του ο θρήνος και το κλάμα,

Αύγουστο μήνα πρόσμενα το θάμα,

μα έχω ήδη φύγει μέσα Μάρτη.