Φίλε
Φίλε, πλησιάζει ο καιρός
πίσω να παρθεί ότι μου εδόθη.
Κρίμα ! Κι όμως νοιώθω τυχερός,
που ΄χουν πληρωθεί όλοι μου οι πόθοι.
Μιά φορά ξεκίνησα χωρίς
βέλος να βαραίνει τη φαρέτρα.
Φεύγω κι ίσως πεις είναι νωρίς,
πίσω μου να ρίξω μαύρη πέτρα.
Δίκιο θα σου δώκω μα νωρίς,
είναι για όσους ζήσανε λαθραία...
Είμαι από δαύτους; Τι θωρείς;
Πόθεν τόσα ένσημα βαρέα;
Φίλε, κράτα θύμηση γλυκιά
και μια θέση άδεια στο τραπέζι.
Μνήμη εγώ γουστάρω αρχοντικιά,
με μια πρέζα πίκρας όλο γρέζι!
Ναύτες
Στα λιμάνια βρήκαμε
κύματα κι αντάρα,
ξάφνου αντραλιστήκαμε,
με σβυστά φουγάρα.
Πτοημένοι, φρόνιμοι,
η ουρά στα σκέλια,
σπίτι μας ανώνυμοι
τρέξαμε... Τι γέλια
καλοπαίδια μπήξανε
στις απάνω ρούγες
και λεμόνια ρίχνανε;
Κάτω απ΄τις φτερούγες,
κρύψαμε το όνειρο
για μακρύ ταξίδι.
Τώρα ρακοπότηρο,
μόνο μας παιχνίδι.
Θλιβερή των ναυτών η μοίρα
στα γλυκά νερά,
για συγχώριο τους τσιτσιμπίρα,
κόλυβα ξερά...
Ένας αγέρας
Ένας αγέρας σάπιος με φυσά,
με σέρνει απ΄τη μύτη με τραβάει,
σε πλάση χορτασμένη λιγοψύχισμα
και θάνατο που στίγματα κεντάει.
Κι εγώ δειλά ρωτώ τον Άγνωστο Θεό,
ποιός ήμουν πριν μου δώκουν τ΄όνομα μου;
Γελάει ο Γκοντό: - Δε βλέπεις τον γκρεμό;
Σα πως να ονομασθείς σπυρί της άμμου;
Ένας αγέρας μπάτης με κλωτσά
στα πισινά γυρεύοντας αιτία,
τον λόγο να ζητήσω δίχως φρόνηση
και χέρια μου ν΄απλώσω σ΄επαιτεία.
Ένας αγέρας πάντα και παντού,
με λύσσα θα με σκάσει στα μπεντένια,
μιας πόλης που πεθαίνει σ΄ένα άσυλο,
βαριά Παρασκευή και μολυβένια.
Σύντομο σκετς
Παλαιός μηδέν χρωστάει,
μέρες για την πάρτη μου,
πλέκω προσευχές, γελάει
πίσω από την πλάτη μου.
Δεν με πιάνει θεωρία,
όλα φουλ ακάλυπτα,
κατηφόρα η πορεία,
έτσι απροκάλυπτα.
Ένας μπαίνει, άλλος φεύγει,
παίγνιο να γίνεται,
άλλοι μόνοι, άλλοι ζεύγη,
κι ο Θεός να ξύνεται.
Σ΄όποιο φίλο πλησιάζει:
"Φασκελοκουκούλωστα"
λέγω. Γκάζι, κάμε χάζι
Χάροντα και βουρ στα οστά.
Μιά πνοή, κλωτσιά και φεύγω,
είναι σκετς μου σύντομο,
ίδιο ακριβώς με το έργο
Νέστορα πολύτομο.
