Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

 Ο Ορέστης στη Ν. Σμύρνη

Τη σκουριασμένη πέταξα στλεγγίδα στο λιμάνι

και πέρασα στη λησμονιά μιάς πόλης φθισικής,

όπου τ΄ασάλευτα δενδρά μυρίζουνε λιβάνι,

κι οι κότσυφες της κρώζουνε: <<Ποιόν θάνατο οικείς;>>.


Εγώ μια πόλη σαν κι αυτή δεν θέλησα ποτέ μου,

να περπατήσω και μονιά να στήσω σταθερή,

καρδιά μου είχα στα βουνά τα κόκκινα του Αίμου

απ΄του Τυφώνα τις πληγές.  Εικόνα  ιερή,


βλέπω και σκύβω και φιλώ και τρις σταυροκοπιέμαι:

<<Ωσάν τον Άλκη στείλε με στη μακρινή Φρυγιά >>.

Μα ο Προφήτης σκοτεινός μ΄αφήνει να χτυπιέμαι:

<< Κι εδώ μπορείς κακόριζε να χάσεις νου κι υγειά...>>


Έτσι μια πόλη κατοικώ κι εγώ με τις Ερμές της

στα χώματα και στα νερά τα γλίσχρα του Ιλισσού,

Άλκης ποτέ δεν γένομαι. Με τ΄όνομα  Ορέστης,

περίγελος θε να χρισθώ Αρτάκης κι Αμισού.





Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

 Ερωτικό

Με τον σουγιά τη σάρκινη σημάδεψα σου πόρτα,

και των μαζών τις θάλασσες σε χάρτη ναυτικό,

φουμάροντας στη σύριγγα της Περσεφόνης χόρτα,

που σ΄όρυγμα φυτρώνανε και τύμβο Αττικό.


Τ΄αλφαβητάρι τεύχη δυό. Στοιχειό πιωμένο μ΄αίμα,

βρήκε στρατί και κύλησε ως κάτου στα σφυρά,

και στο φιδίσο δέρμα σου μιάς Ειμαρμένης ρέμα,

χιούμιξε ξάφνου κι έσβυσε τη νεκρική πυρά.


Ψυχρός κομήτης κόλουρος στης ηδονής το στρώμα,

τανύστηκε ολόγυμνος και κράτησε ρυθμό,

και προσευχές ατμίζοντας με μύτη και με στόμα,

πέντε φορές  διέπλευσε κανάλι και ισθμό.


Ξημέρωσε Παρασκευή Μεγάλη. Στο σταυρό μου

καθήλωση προσμένοντας και μύρο βιβλικό,

πριν να βρεθώ ανάσκελα σε κλίνη ανατόμου,

κάθοπτρο κοίλο ρώτηξα: << Χώρα, ποιά τάχα οικώ;>>  


Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026

 Ξαγρύπνια

Ο κοιμισμένος γύρισε το ριζικό του τούμπα,

πριν τα κοκόρια ψάλλουνε τις φούγκες τις διπλές,

κι εγώ μπροστά στη μηχανή, πεσμένος μες σε λούμπα,

πλήκτρα χτυπώντας στιχουργώ: <<Γιατί ψυχή μου κλαίς;>>


Η  πρώτη νιότη μίσεψε, η δεύτερη ψελλίζει

πατερημά και κρύβεται λυγρή στα παραβάν.

Πάλι πατώ Πραιτώριο, γύρω ντουνιάς σκληρίζει:

<<Λεύτερο δώσε, γκλάβα μας ψηφίζει  Βαραββάν>>.


Όλοι να ζήσω...  Μόν΄ εγώ τον Πλούτωνα  γυρεύω,

Πρέβεζα ΄δώ, Πρέβεζα ΄κεί, Δαφνί, Γιερουσαλήμ.

Καβάλα πάνω σε φαρί γκροτέσκο ταξιδεύω

προς τους βυθούς, ανάπηρος σα τον μικρούλη Τίμ.


Μιάν εποχή ΄χα γι΄ άγκουρα μητέρα και πατέρα

κι αδέρφι τείχος σάρκινο που σφράγιζε γκρεμό,

τώρα  στον παραμέσο μου τεφρή φορώ  μιά βέρα,

που αντί να σφίγγει δάχτυλο, μου σπάζει το λαιμό.


Να ξημερώσει δεν ζητώ... Παζάρι που να στήσω,

με τέτοια ζήση κίβδηλη, το μπαίγνιο των  Θεών;

Ίσως θα ΄ταν καλύτερο μονάχος μου να λύσω

την πέδη ετούτη φτύνοντας το φάλτσο ακορντεόν.

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026

 Η Κραυγή

Έπρεπε πρώτα να τρακάρω στα γερά

και να΄ μαι στον πλανήτη των πιθήκων,

σε πεθυμιάς δάση ανάμεσο ξερά, 

εξάμβλωμα  εγώ αρχαίων οίκων.


Ψυχή αλάδωτη, σφοδέλοι  στα μαλλιά,

<<Παλλάς>> λησμονημένο στο τασάκι.

Γέμει το σπίτι των Κηρών από παλιά,

με σλάιντερ και ρόδες καβασάκι.


Μνημούρια σάβανα την άσφαλτο κοσμούν,

βουκέντρα σε ταξίδι με το πόδι

που κάνω κάθιδρος. Σκυλιά ορθοτομούν

της Κόρης το χεράκι με το ρόδι.


Κι ώρα σωστή αυτή ν΄αυτιάσω την <<Κραυγή>>

του Μούνκ απ΄το χιονώδες (μάλλον) Όσλο,

στον πηγαιμό για μιάν Ιθάκη σαν θα βγει,

με στάχτες μου ραντίζοντας τον όχλο.

Τρίτη 18 Αυγούστου 2026

 


Τα  μεσημέρια

Τα μεσημέρια θάνατος

τυφλιάρης,  τρισκατάρατος,

ένα γκαζώνει  Άουντι

μαύρο και  θράσος Γκαουντί,


ψάχνοντας  νιούς και γέροντες,

για τσάρκα στους Αχέροντες.

Μα ΄χω το νου μου εγώ στο φως,

δεν είμαι δα Δαφνιού τρελός


και κρύβομαι στο σπίτι μου,

τέκνο σποριά πολύτιμου,

με στόρια κάτω, σιωπηλός

σα Σφίγγα, εύθρυπτος πηλός.


Τα μεσημέρια θάνατος

μα εγώ θα μένω αθάνατος,

γιατί γνωρίζω πως το φως,

χάσαπας στέκει ντιπ κωφός.



Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

 SEIKO 5

Ο Επίκουρος στη Βάρη:

-Πάει το SEIKO πεντάρι...

Κάπου το΄χασα ο τάλας!

Χείρα τώρα μιας κουφάλας


θα στολίζει λαμνοκόπου

και ουτιδανού ανθρώπου,

η Πλατωνιστή κρετίνου

απ΄ το Ξώμβουργο της Τήνου...


Οίμοι το χρυσούν πεντάρι

που φορούσα με καμάρι,

μες του Κήπου την απλάδα

Τζιτζιφιές μα και Γλυφάδα.


Δίνω μούντζα τώρα μία,

στον Ερμή το γιό του Δία,

κι ένα Citizen σκρολάρω

από  Scrooge μήπως και πάρω.


Και θα βάλω ασφαλείας

το λουράκι μπας κι Αλίας

μου το κλέψει, μου το πάρει

εις τα Βλάχικα, στη Βάρη...





 Μπραχάμι

Βροχάτη Πρέβεζα θυμίζει το Μπραχάμι

και μουτζαλιά σ΄ένα γραπτό του Θουκυδίδη,

<<Παλιές μπανιάρες, χαρτικά, ξύλινα είδη>>,

βραχνός τσιγγάνος παζαρεύει στο ποτάμι.


Άλλος με δίκαννο σκαλίζει τα μυαλά του,

άλλος στον τέταρτο γυρεύει μιάν ανάσα

κι είναι ο θάνατος φτενή tabula rasa

που μαγαρίζει άθελα της νύξ Σαββάτου.


Να ΄μαι κι εγώ του χωροχρόνου ταξιδιώτης,

φρυγανισμένος απ΄ την κάψα του αιώνα,

με το κοντάρι πήχες πέντε  στη λαγόνα,

σ΄ένα ψυχόδραμα ταγμένος Δον- Κιχώτης.


Κιχώτης μάλιστα, μα τρέμω το λιβάνι,

τα φερετρόξυλα, τους τάφους, το καντήλι

και λένε ψέματα οικτρά τα δυό μου χείλη,

πως βλογημένος τη ζωή του όποιος χάνει.


Ας είναι...Πρέβεζα για μένα το Μπραχάμι

όσο τους στίχους να σκαρώσω τους θλιμμένους,

κι είμαι ο πούστης απ΄τους πάντα κερδισμένους,

με το εννιάρι δίχως σφαίρα στη θαλάμη.