Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026

 Ξαγρύπνια

Ο κοιμισμένος γύρισε το ριζικό του τούμπα,

πριν τα κοκόρια ψάλλουνε τις φούγκες τις διπλές,

κι εγώ μπροστά στη μηχανή, πεσμένος μες σε λούμπα,

πλήκτρα χτυπώντας στιχουργώ: <<Γιατί ψυχή μου κλαίς;>>


Η  πρώτη νιότη μίσεψε, η δεύτερη ψελλίζει

πατερημά και κρύβεται λυγρή στα παραβάν.

Πάλι πατώ Πραιτώριο, γύρω ντουνιάς σκληρίζει:

<<Λεύτερο δώσε, γκλάβα μας ψηφίζει  Βαραββάν>>.


Όλοι να ζήσω...  Μόν΄ εγώ τον Πλούτωνα  γυρεύω,

Πρέβεζα ΄δώ, Πρέβεζα ΄κεί, Δαφνί, Γιερουσαλήμ.

Καβάλα πάνω σε φαρί γκροτέσκο ταξιδεύω

προς τους βυθούς, ανάπηρος σα τον μικρούλη Τίμ.


Μιάν εποχή ΄χα γι΄ άγκουρα μητέρα και πατέρα

κι αδέρφι τείχος σάρκινο που σφράγιζε γκρεμό,

τώρα  στον παραμέσο μου τεφρή φορώ  μιά βέρα,

που αντί να σφίγγει δάχτυλο, μου σπάζει το λαιμό.


Να ξημερώσει δεν ζητώ... Παζάρι που να στήσω,

με τέτοια ζήση κίβδηλη, το μπαίγνιο των  Θεών;

Ίσως θα ΄ταν καλύτερο μονάχος μου να λύσω

την πέδη ετούτη φτύνοντας το φάλτσο ακορντεόν.