Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

 Ο Ορέστης στη Ν. Σμύρνη

Τη σκουριασμένη πέταξα στλεγγίδα στο λιμάνι

και πέρασα στη λησμονιά μιάς πόλης φθισικής,

όπου τ΄ασάλευτα δενδρά μυρίζουνε λιβάνι,

κι οι κότσυφες της κρώζουνε: <<Ποιόν θάνατο οικείς;>>.


Εγώ μια πόλη σαν κι αυτή δεν θέλησα ποτέ μου,

να περπατήσω και μονιά να στήσω σταθερή,

καρδιά μου είχα στα βουνά τα κόκκινα του Αίμου

απ΄του Τυφώνα τις πληγές.  Εικόνα  ιερή,


βλέπω και σκύβω και φιλώ και τρις σταυροκοπιέμαι:

<<Ωσάν τον Άλκη στείλε με στη μακρινή Φρυγιά >>.

Μα ο Προφήτης σκοτεινός μ΄αφήνει να χτυπιέμαι:

<< Κι εδώ μπορείς κακόριζε να χάσεις νου κι υγειά...>>


Έτσι μια πόλη κατοικώ κι εγώ με τις Ερμές της

στα χώματα και στα νερά τα γλίσχρα του Ιλισσού,

Άλκης ποτέ δεν γένομαι. Με τ΄όνομα  Ορέστης,

περίγελος θε να χρισθώ Αρτάκης κι Αμισού.





Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

 Ερωτικό

Με τον σουγιά τη σάρκινη σημάδεψα σου πόρτα,

και των μαζών τις θάλασσες σε χάρτη ναυτικό,

φουμάροντας στη σύριγγα της Περσεφόνης χόρτα,

που σ΄όρυγμα φυτρώνανε και τύμβο Αττικό.


Τ΄αλφαβητάρι τεύχη δυό. Στοιχειό πιωμένο μ΄αίμα,

βρήκε στρατί και κύλησε ως κάτου στα σφυρά,

και στο φιδίσο δέρμα σου μιάς Ειμαρμένης ρέμα,

χιούμιξε ξάφνου κι έσβυσε τη νεκρική πυρά.


Ψυχρός κομήτης κόλουρος στης ηδονής το στρώμα,

τανύστηκε ολόγυμνος και κράτησε ρυθμό,

και προσευχές ατμίζοντας με μύτη και με στόμα,

πέντε φορές  διέπλευσε κανάλι και ισθμό.


Ξημέρωσε Παρασκευή Μεγάλη. Στο σταυρό μου

καθήλωση προσμένοντας και μύρο βιβλικό,

πριν να βρεθώ ανάσκελα σε κλίνη ανατόμου,

κάθοπτρο κοίλο ρώτηξα: << Χώρα, ποιά τάχα οικώ;>>