Ο Ορέστης στη Ν. Σμύρνη
Τη σκουριασμένη πέταξα στλεγγίδα στο λιμάνι
και πέρασα στη λησμονιά μιάς πόλης φθισικής,
όπου τ΄ασάλευτα δενδρά μυρίζουνε λιβάνι,
κι οι κότσυφες της κρώζουνε: <<Ποιόν θάνατο οικείς;>>.
Εγώ μια πόλη σαν κι αυτή δεν θέλησα ποτέ μου,
να περπατήσω και μονιά να στήσω σταθερή,
καρδιά μου είχα στα βουνά τα κόκκινα του Αίμου
απ΄του Τυφώνα τις πληγές. Εικόνα ιερή,
βλέπω και σκύβω και φιλώ και τρις σταυροκοπιέμαι:
<<Ωσάν τον Άλκη στείλε με στη μακρινή Φρυγιά >>.
Μα ο Προφήτης σκοτεινός μ΄αφήνει να χτυπιέμαι:
<< Κι εδώ μπορείς κακόριζε να χάσεις νου κι υγειά...>>
Έτσι μια πόλη κατοικώ κι εγώ με τις Ερμές της
στα χώματα και στα νερά τα γλίσχρα του Ιλισσού,
Άλκης ποτέ δεν γένομαι. Με τ΄όνομα Ορέστης,
περίγελος θε να χρισθώ Αρτάκης κι Αμισού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου